Tot morgen!!

Oke, het is zover!

Vanavnd stappen we op het vliegtuig.. Spannend!!

Ik zie jullie morgen of overmorgen wel!!

Groetjes.. Marie en Sandrien

Nog 4 daagjes

Hallo!

Jaja.. nog 4 daagjes en we staan weer met ons voetjes in Belgie! Wat een raar gevoel!

Dit weekend hebben we afscheid moeten nemen van onze studentjes.. Echt niet zo fijn hoor! Je hebt daar echt ne band met geschept, zeker met de ouderen, ik voelde mij daar zo goed bij, die apprecierde alles super hard! Die zijn zo lief, zo gedreven, zo enthousiast, en dan weten dat je ze waarschijnlijk nooit meer gaat zien en dat ze waarschijnlijk een onverdiend leven zullen hebben... Pff.. Zo oneerlijk!

Zaterdag waren we naar het waterpark gegaan met wel 100 studentjes. Wat een gelukkige kindjes!! Zoveel pret!

Zondag hadden we een afscheidsdag bij LCDI. We brachten voetballers mee voor de jongens en kochten nagellack en stijltangen voor de meisjes (daar zijn ze hier verzot op)! Later aten we een luxe diner; chicken curry met brood. En tegen de avond was er een heel optreden gemaakt voor ons tweetjes! Ze waren ons heel erg dankbaar voor al hetgene wat we hebben gedaan en gekocht, we waren hun grootste sponsors tot nu toe geweest!

Om beide organisaties wat bekender te maken, zetten we hun site op een algemene site, we gaan affiches maken om op de toeristische plaatsen te hangen.

In onze laatste dagen gaan we een toektoek kopen voor LCDI zodat de jeugd gratis naar hun famillie kan reizen (hier hebben ze vaak geen centen voor). Ook om centen te sparen wanneer ze bv naar de markt moeten. Maar als ze hem niet nodig hebben kunnen ze hier ook toeristen met vervoeren en zo geld verdienen voor hun organisatie. We maken een poster om aan de toektoek te hangen zodat de mensen weten dat ze de organisatie steunen als ze deze toektoek nemen. Nu wil de organisatie dat ik en Sandrien bij op de foto staan. Haha! We gaan nog beroemd worden hier in Cambodja!

In ieder geval; Belgie heeft hier op tochwel enkele plaatsen weer een goede naam gekregen. Allemaal door deze twee meiskens.. (het mag gezegd zorden!)

Volgende dagen zullen we nog enkele organisaties bezoeken waarin we nogwat kunnen bijdragen, want echtwaar de centjes zijn NOG niet op! Ook zullen we nog enkele scholen bezoeken..

En natuurlijk; de vrienden hier niet te vergeten waar we nog afscheid van moeten nemen.. :( Donderdagavond geven we een afscheidsfeestje bij ons `thuis`.. Kwestie van vrijdag goed te kunnen slapen in de vlieger.

Het zit er op.. Het is zover.. Het mooie verhaaltje is uit.. Laat alles hopelijk zeer goed meevallen om terug in Belgie te komen.. Vele mensen spreken van een grote cultuurshock; daar heb ik precies niet zoveel zin in!

Tot binnekort allemaal!! xxxxxxxxxxxxxxxx Marie

Nog twee weekjes..

Hallo allemaal!

Het heeft weer een weekje geduurd.. We zijn voor de moment heel druk bezig! Hout hakken en in elkaar timmeren met LCDI, en het arme klasje van KAD enorm verrijken! Daarbuiten geven we dan ook nog een hele dag les in een hitte van bijna 40 graden!! Toch wel echt prachtig wat we hier allemaal met onze centen kunnen doen!

Volgende week is de laatste week dat we zullen les geven.. Om af te sluiten hebben we al heel wat georganiseerd! Met KAD gaan we met al de studentjes en studenten naar het waterpark! Daar zijn ze nog nooit geweest omdat ze het geld er niet echt voor hebben.. Ze kijken er zo hard naar uit! Ik denk dat hun zwemzakje al klaar staat! Hoewel.. hier in Cambodja zwemmen de mensen met hun kleren aan! Ze moeten heel erg lachen als ze blanken zien in een bikini! Dan zullen we onze kleren ook maar eens aanhouden he :)

Met LCDI gaan we een hele dag waterspelletjes spelen, ik ken hier iemand die dansles geeft en graag hen zou willen begeleiden! Dan ken ik nog 2 voetbalspelers van de grote club in Cambodja die ook graag zouden meekomen die dag! We voorzien een lekker diner en geven een boek en stylo cadeau!

Jaja.. en dan is het nog 5 daagjes om afscheid te nemen.. Het voelt wel een beetje raar hoor! Ik ben heel blij om iedereen terug te mogen zien, lekker eten, warm bad, propere straten en huizen.. Maar het doet toch ook wel raar in men buik als ik denk dat dit het einde van het leuke verhaal is.. Het was hier inderdaad een beetje een thuis voor me.. Kheb hier leuke mensen ontmoet.. Tegen iedereen en alles goodbye zeggen gaat niet zo fijn zijn.. Maar misschien dat het terug komen in Belgie en tegen iedereen Hellow zeggen die pijn wel wat zal helen!

Voor we vertrokken spraken ze in de scholen over een cultuurshock die erger zou zijn als je van zulk land terugkeert.. Ik kan er nu wel een beetje inkomen.. We moeten allemaal weten dat we toch wel zeer rijk zijn! Elke dag eten we iets anders, misschien gaan we een keertje uit eten? We hebben een auto.. een huis.. we vinden een job waarvoor we tochwel goed betaald worden.. Enorme luxe lijkt mij dat opeens! En ik hoop dat die gedachte tochwel lang zal blijven.

En voor de rest; TOT BINNENKORT :) :) :)

xxxxxxxxxxxxxx Doei xxxxxxxxxxxx

zaterdag 21 april

hallo!

Ons mama en Marijke zijn vanmiddag terug op de vlieger gestapt.. Was wel weer even moeilijk.. Maar; we hebben een zeer fijne tijd gehad en ik ben dus wel bijna thuis he!! Nog 3 weekjes geloof ik.. Mmm en dan een frietje!!

Papa Kamina is ook weer vertrokken.. We hebben nog enkele gesprekken gehad over waar we nu het beste ons geld aan kunnen besteden. Ook besproken we het met de beide minderbedeelde organisaties waarbinnen we nu participeren.. We zullen computermuizen, k-boards, computerschermen, bedden, spiegels, nieuwe grond etc voorzien voor LCDI; de organisatie voor de jeugd. Bij KAD zullen we de grond, de muren, de lesmaterialen etc voorzien.

Mama en Marijke hadden ook kledij en poppen bij; die zullen worden geschonken aan een organisatie voor kleine kinderen.

Maandag start weer een nieuwe week. Ik en Sandrien zullen ons opsplitsen; ik geef de eerste dagen les bij KAD, zij bij LCDI. Ik vind het super fijn om voor deze klassen te staan! 

lieve groetjes van Marie xxx 

Een grote trip!

Hallo allemaal,

Het voorbije weekend hebben we ale stranden bezocht van Sihanoukville. Sinds gisteren zijn we in Kampot, een kleine stad. Het is zeer fijn om hier te zijn. Alles lijkt hier zo vredevol.. Het is ook maar een klein rustig stadje, niet zo vele toeristen. Vandaag zijn we een zoo gaan bezoeken. Haha, niet te vergelijken met onze zoo`s natuurlijk :) Later hebben we het moslims vissersstadje bezocht. Ik wou speciaal naar hier komen om de waterval te zien, maar die is niet bereikbaar zeiden ze me toen we hier aankwamen. Haha! Zo gaat het hier nu eenmaal..

In Sihanoukville leerden we een jongen van 24 jaar kennen. Hij had een klein broertje van 13 jaar oud. Hun ouders waren 10 jaar geleden gestorven. Dat wil zeggen sinds de oudere broer 14 was en de jongere 4 jaar was. Hij vertelde dat hij altijd al had moeten bedelen, zorgen voor zijn broertje,.. De oudere jongen zou graag een identiteitskaart hebben en computerles volgen om een betere job te vinden. Hij vroeg ons mama om zijn mama te worden.. Marijke heeft hem geleerd hoe mails te sturen zodat we in contact kunnen blijven, ik (eigenlijk jullie) heb hem gesponserd om computerles te volgen en beiden een identiteitskaart te bekrijgen.

We hebben ook een boottocht op de zee genomen in een nationaal natuurpak, waaaw Prachtig!!! Naar eilanden gegaan waar de mensen echt op leven, met een waterput, koeien, kippen,.. onvoorstelbaar!! Rondom ons was enkel groen, mega bomen, zoals een oerwoud! Ik kon het bijna niet geloven! Net zoals ze het in Sunparcs nabootsen :) Ik begon me de krokodillen en de wilde tijgers al in te beelden..

Op het strand hebben we een vissersbootje genomen. We vroegen de kindjes mee die allerlei verkopen op het strand. Ze waren zooo gelukkig! Fijn hoor om zoiets te doen! Ze vissen dan met een plastic flesje waar een touwtje aanhangt. Op een uurtje hebben we zeker 12 vissen gevangen! Die hebben de kindjes later opgegeten.

Ik heb een hele slechte nacht gehad. Was weer `ferm ziek`. Pff.. wat is dat hier toch?! Een zeer gevoelig maagske denk ik hoor. Maar als je de `keukens` hier ziet misschien best wel te begrijpen. Over hygiene zoals wij ze kennen is hier echt niet te spreken. De mensen hier kunnen daar allemaal tegen! Ze gebruiken hun tafel als bed, keuken, hondenmat,.. Maakt echt niet uit voor hen. Wel raar en niet zo hygienisch voor ons natuurlijk.

Morgen heeel vroeg nemen we terug de bus naar Phnom Penh. Nieuwjaar lijkt hier maar niet te stoppen. Ik denk zoals ze het al een week op voorhand voorbereiden, gaan ze het een week erna laten uitbreiden. Als dat zo ook het geval is bij onze organisaties, zal ik met ons Mama, Sandrien, Marijke en papa van Sandrien misschien eens naar Angkor Watt in Siem Reap trekken om de prachtige tempels te bezoeken. We hebben al een oplossing voor het maar parttime lesgeven; We we zullen ons opsplitsen. Als ik bij LCDI ben, zal Sandrien bij KAD zijn. Alles uithalen wat er in zit!!!!

Zo.. prachtige dingen gedaan dit weekend; onvergetelijk! Nu gaan we een terasje doen in een cafeetje waarmee we de gehandicapten sponseren. Ik vind het toch een hele geruststelling dat er hier in Cambodja zovele organisaties zijn!

Nog een prettige dag ook aan jullie toegewenst! Doei!

xxxxxxxxxxxxxx Marie xxxxxxxxxxxxxxxxx

Happy Newyear !!!!

 

Onze eerste twee weken in de nieuwe organisaties zitten er al op. Wat gaat de tijd hier toch snel.

Bij L-CDI zijn we hout en dergelijke gaan kopen om hun bibliotheek op te knappen. We worden hier echte klusjesvrouwen. We gaan nieuw cement leggen, het dak isoleren, de ruimte voorzien van rekken, de boeken chronologisch rangschikken,.... Het wordt een leuke uitdaging. Hiernaast moeten we ook de leerkrachten leren lesgeven. Deze mensen zijn geen opgeleide leerkrachten. Zij zijn vrijwilligers die gewoon lesgeven. We verrijken hun werkmethoden,manier van lessen voorbereiden, schematisch werken,...

Bij KAD hebben we ondervonden datdit echt een zeer kleine organisatie is. De kinderen komen naar hier om Engelse les te volgen. Het centrum bestan uit 4 kleine ruimtes. Beneden hebben we een soort kapsalonnetje waar de meisjes leren voor kapster,manicure en pedicure (hier kunnen we ons tijdens onze lunchpauze komen verwennen, mmm). Boven heb je een klasje dat in barre slechte staat is. Het klasje is kaal, er hangt niets aan de muur, de banken zijn rot. het lenolium op de vloer is volledig stuk. MAW Gaan we het klasje ook eens een opknapbeurt geven. We gaan er wat meer leven in doen krijgen. We hebben al verschillende marktjes afgereden op zoek naar allerlei. We kochten 100 schriftjes, pennen, potloden, gommen, antiluizen shampoo,tasjes, viltstiften en papier. pff we ware echt uitgeshopt.

Het lesgeven is hier ook geweldig. De kinderen zijn allen zo gemotiveerd en steeds op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Super fijn op op dergelijke manier te kunnen lesgeven.

Hier is het ondertussen vakantie. Ze vieren hier het Khmer Newyear! De meeste mensen trekken voor enkele dagen naar de provincies om het feest samen met hun families te vieren. Ik heb het hele feestgebeuren hier in Phnom Penh ondervonden. Het is gewoon geweldig. Iedereen loopt op straat en bestrooid elkaar met talkpoeder. Er onstond hier een heel poedergevecht. Echt geweldig! Ik voelde me terug bij de Chiro. Na het poedergevecht start het watergevecht. Iedereen maakt elkaar nat met emmers water, tuinslang, flesjes water. Zelfs de discotheken staan hier onder water. Iedereen staat drijfnat te dansen en drinken en elkaar nog wat meer nat te maken! Wat een leuke ervaring!

Zo, nu ga ik jullie laten en me voorbereiden op het waterspektakel van vanavond! Wat zijn die plastieken zakskes!!!!

Tot de volgende keer maar meer!!!

waterige groetjes Sandrienos xxx 

 

 

 

De voorbije week

Hallo allemaal!

Ons mama en ons Marijke zijn zondag aangekomen! Heel erg fijn om hen weer te zien! Ons Marijke vindt het hier geweldig! Ons Mama is heel erg geschrokken en schrikt nog steeds! Het is hier onvoorstelbaar vreemd en anders! Echt de andere kant van de wereld..

Eind vorige week waren we bij de organisatie LCDI. We kochten hout om een bibliotheek te bouwen. Ook waaiers om de plaats wat aangenamer te maken. En nagels natuurlijk om het allemaal in elkaar te steken. Want dat doen ze zelf. We zullen hen ook daarbij helpen. Omdat de tijd zo kort is, zullen we de leerkrachten aanleren hoe je het beste les geeft aan kinderen. Ik denk wel dat dat nuttiger is.

Begin deze week startten we bij de organisatie KAD. Ik heb hen al geleerd hoe iemand te verwelkomen in het engels. Ik voel me zeer goed als ik er les geef. De kinderen vinden het super interessant. Ook de leerkrachten volgen met volle aandacht hoe ik les geef. Tijdens de middag kochten we pennen, potloden, gommen en boeken. Dat is een hele karwei want in Cambodja gaat alles zo traaaaaag.

Ik kom hier dan ook helemaal tot rust. Heb me nog nooit zo gevoeld! Bij ons moet alles altijd zo snel snel gebeuren en super goed. Er wordt toch eigenlijk zoveel verwacht van ons..

Vanaf vandaag hebben we vrij af, tot en met dinsdag. Weet je waarom?? Het is hier Nieuwjaar! Wat een heel gedoe! Iedereen speelt spelletjes op de straten. Al de mensen uit de stad verlaten die om naar de dorpjes te gaan om hun familie te bezoeken. Een hele drukte!

Dus.. een ideale kans om deze 5 dagen eens een ander deel van Cambodja te bekijken! Ik zit dan nu ook in Sihanoukville, een stadje aan het strand. Jaja, ik zit in openlucht met de zee aan mijn rechterzijde! Het is hier weer zeer gezellig! Morgen gaan we een boottocht maken en de eilanden hier bezoeken. We vertrokken vanmiddag, hebben 6 uurs in de bus gezeten, maar prachtige dingen gezien! Onbeschrijfbaar! Koeien op de straat, buffels op de straat, prachtige gebergtes, mensen die leven in de prachtige houten hutjes, rivieren, beekjes, rijstvelden,.. Wat kan de natuur toch super mooi zijn!!

Sandrien zou morgen achternakomen met haar papa. Dan trekken we naar Kampot, een dorpje hier in de buurt en gaan we misschien naar een nationaal park waar je even in de pure natuur kan zitten.

Ik schrijf niet zo vaak meer, maar als ik schrijf is het altijd een hele brief he?! Ik heb zooooveeel te vertellen, maar ook zoveel te doen! Er volgt nog veel meer hoor als ik terug in Belgie ben!

Veel liefs aan iedereen...        Anne-Marie xxxxxxxxxxx

Goede zaterdag

Hallo!

Mijn dag is anders verlopen als verwacht..

Gisterenavond zat ik op ons terasje. Opeens kwam onze kleine schattige vrolijke bewaker (en plantengieter in 1) hevig naar me toe `play game, play game`. haha! En hij wees naar de straat. Ik volgde hem. Nu stonden al de vriendelijke grappige bewakers uit onze straat en enkele madammetjes samen op de straat, heel erg te lachen. Ze speelden vlaggenstok, maar dan met een takje van de boom. Natuurlijk wou ik meedoen met hen! En zij maar lachen! Als het spel gedaan was moesten we allemaal in een kring rond de tak dansen. Zij begonnen dan allemaal in het Cambodjaans te zingen. Ongelooflijk! Ze gaven me een biertje.. Heel erg leuk!

Dus elke dag door de straat lopen is voor mij echt een hoogtepuntje van de dag. De mensen zijn allemaal zo vriendelijk, proberen een beetje engels te praten. Zeer erg leuk om tussen zulke mensen te leven. Ook een erg veilig gevoel met al die bewakers!

Maar de tofste er uit vroeg me gisteren of ik vandaag mee naar een trouwfeest wou met hem. Natuurlijk! Een Cambodjaans trouwfeest! Bijna elke dag zie je hier wel eentje! Dat is een heel gedoe hoor! Prachtige versiering, de straat wordt er voor afgezet, het duurd zelfs 3 dagen! Ik moest vanmorgen om 10 uur klaarstaan, dus gisteren redelijk vroeg in mijn bedje, vanmorgend mij goed voorbereid want `hoe verloopt zoiets en wat moet je daarvoor aandoen en wat breng je het beste mee??` Maar helaas.. om 10 uur kreeg ik een briefje van hem via onze bewaker met `sorry, het kan niet doorgaan,..` Dus super spijtig..                                       Mijn dag is anders verlopen dan verwacht.

Deze week was zulke speciale ervaring voor mij, op stap met de verschillende teams van Friends International. Kheb super spijtige dingen gezien. Maar kheb kindjes super laten lachen, ik voelde me er zo goed bij! Dit zou ik de rest van mijn leven willen doen! Maar ze nemen niemand aan die geen Khmer kan praten. En echt naar hier verhuizen is ook een grote beslissing. Misschien moet ik eens gaan kijken in Belgie.. werken met arme kindjes in Belgie.. Die zijn er ook bij ons he!

Maar wel anders. Want de kindjes die ik deze week gezien heb, zie je hier niet zomaar op de straat, of in een weeshuis. Zo spijtig dat niemand echt weet hoe het echte leven hier is. Als toerist zie je dat niet, zelfs als werkende in een weeshuis zie je dat niet. Maar zulke prachtige organisatie die daar dan toch verschrikkelijk veel aan helpt, echt ongelooflijk, is het beste wat deze kinderen kan overkomen! Ik meen het, er zullen nog feestjes volgen om deze organisatie te steunen! Dus.. hou jullie klaar! :)       (sorry)

Oke, ik ga mijn dag zelf verder proberen leuk te maken. Misschien een zonsondergangetje bekijken aan het meer..

Nieuw initiatief; Morgen gaan we samen met andere vrijwilligers met kindjes uit een ander weeshuis naar het waterpark! Ik ben eens benieuwd! Een hele verantwoordelijkheid volgens mij want de meeste Cambodjanen kunnen niet zwemmen hoor! Ogen open en armen open :)

Maandag beginnen we weer bij 2 verschillende organisaties: KAD;een zeer kleine en arme organisatie voor kleine kindjes en LCDI; een grotere maar ook arme organisatie voor oudere jeugd die het schoolleven ooit opgegeven hebben en een tweede kans krijgen. Ik ben eens benieuwd!

Tot binnenkort!                                                             Vriendelijke groetjes en dikke kusjes! xxxx Marie

 

 

 

Zware dagen

Dag lieve mensen

het enige wat ik op deze moment nog kan zeggen of denken is HOE KAN DIT TOCH GEBEUREN!!!!

Maandag  

Zoals Marie hiervoor vertelde ga ik ook even mijn ervaringen met jullie delen.Na de rondleiding in het centrum voor educatie gingen Marie en ik mee met het outreach team. Mijn team reed met 4 personen op de moto naar onze eerste stop van de dag. Hier kwamen we terecht in een parkje, waar twee meisjes op een stukje karton wat rijst zaten te eten. Ze waren 17 en 20 jaar jong. Het meisje van 17 leefde reeds van haar 5 jaar in dit parkje, geheel op haar eigen, zonder ouders of familie. Door vuilnis te doorzoeken op zoek naar restjes eten hield ze zich in leven. Toen ze wat ouder was prostitueerde ze zichzelf en trachtte ze wat geld te verkrijgen door platiek,ijzer,karton te verzamelen en te verkopen. Voor 1 kilo krijgt ze 10 cent. Ze slaapt nog steeds op een stukje karton en tijdens het regenseizoen zoekt ze onderdak onder een platiekzijl... Dit is toch gewoon niet te geloven!!!!  Het andere meisje kon nog maar amper vertellen dat ze was weg gelopen van huis op haar 17de. Haar ogen draaide vaak weg... ze was high van het lijmsnuiven. Dit fenomeen zie je vaak terugkomen in het straatbeeld. Kinderen smeren een zakje in met lijm, blazen er lucht in en inaleren deze weer terug in. De lijm kunnen ze overal verkrijgen voor slechts 30 cent.

Er zijn zo een 20 000 straatkinderen Cambodia, waarvan 50% een drugverslaving hebben en 80% lijden aan aids of HIV. ( even een rechtzetting,ik dacht dat de pigmentvlekjes signalen waren van HIV,of mama kan jij het me niet vertellen?).

Onze volgende stop was bij twee gezinnetjes die hun toevlucht hadden gevonden op een middenberm van een drukke straat. Een vrouw was zwanger en had reeds 5 kinderen die elk in hun bloodje over het gras rende. Haar dochterje van 1.5 jaar had een zorgwekkend vooruitstekend buikje en stond vol insektenbeten. Ik vroeg de oorzaak hiervan,en ze vertelde me dat ze een longziekte had. Helaas kon ze niets doen om haar te genezen... Dit meisje van 1.5 jaar kon reeds kleine schaaldiertjes uit hun schelpjes halen. Haar fijne motoriek was ongelofelijk,hierzie je maar hoe zelfstandig ze moeten zijn. Wanneer ze huilde ze haar armen uit naar haar broertje dat 3 jaar was. Het broertje van 3 jaar pakte haar op, het meisje sloeg haar magere beentjes rond hem en zo droeg hij haar naar hun moeder. Dit beeld zal ik nooit meer vergeten. Dat zo een jong kind reeds voor zijn zusje moet zorgen...Het is gewoon niet te begrijpen. De kinderen waren zo mager dat je hun ribben kon tellen. hun gehele gezicht was beplakt met snottepieten die gewoon hun eigen leven leiden. Ze hadden niets om ze mee te mee weg te vegen... Ik kon niet anders bedenken dan hun gezichtjes proper te vegen met mijn t`chirt. HOE KAN DIT TOCH GEBEUREN ?

Dinsdag

Vandaag hadden we onze eerste stop in What Phnom. Weet je nog? Het oh zo mooie plaatsje waar we hebben liggen ravotten met de aapjes!!! Wel, dat ballonnetje is ook weer doorprikt. Zonder dat we het toen besefte wonen hier zeer veel straatkinderen. Vele van deze straatkinderen prostitueren zich hier. Tijdens de dag nemen ze klanten mee naar een guesthouse en `s avonds gebeurt het gewoon ergens in het park. Ze verdienen hier slecht 1.5 dollar mee. Wanneer ze zwanger zijn en nog steeds prostitueren verdienen ze meer, omdat Kmer (cambodjaanse) klanten denken dat vrijen met een zwangere vrouw hen geluk brengt... Kunnen jullie dit nu geloven. Ik voelde me zo hulpeloos toen ik al deze getuigenissen aanhoorde. Het zijn allemaal zeer jonge meisjes die geen andere uitweg zien. Wanneer deze meisjes zwanger zijn en de zwangerschap willen afbreken drinken ze wijn en nemen hierbij medicijnen. Wanneer ze dan een miskraam hebben zoeken ze hulp in het centrum. Wanneer het kind reeds geboren is leggen ze het te vondeling of verkopen de baby voor 200 dollar!

Het outreach team volgt hen op. We wandelde rond What Phnom en gaven de straatkinderen condooms en medische hulp. Overschot van brood en koffiekoeken van het rijke Cambodiana Hotel wordt verdeeld over de straatkinderen ( wij zouden het naar de kiekens of den hond geven...)

Op 1 april zijn het hier verkiezingen en dat blijkt dus ook te zeggen`òpruimen van straatkinderen in het straatbeeld,De straten moeten proper zijn met de verkiezingen`Wanneer de overheid weer grootse plannen heeft wordt de politie geactiveerd om destad schoon te vegen. Wat ze hiermee bedoelen is dat de politie met een grote vrachtwagen te midden van de nacht rond rijd in Phnom Phen en al de slapende straatkinderen in hun laadbak `kieperen`. Ze rijden deze ver buiten de stad naar een centrum dat gesteund wordt door de overheid. Hier worden ze dan 3 maanden opgesloten. Waneer het centrum vol zit, droppen ze de kinderen gewoon ergens ver buiten de stad, zonder iets, zoals een hondje dat ze ergens aan een boompje hangen.... gewoon verschrikkelijk. Het outreach team weet hiervan en steld hiervoor ook een centrum open `s nachts. De kinderen worden door hen op de hoogte gebracht, zodat ze zich geen zorgen moeten maken van de politie....

Pff, ik denk dat ik het nu eventjes hier bij ga laten. Het maakt me weer zo verdrietig om dit neer te pennen. Je ziet mensen, moge we van zeer veel geluk spreken dat we in la belgiqueske wonen. Ik weet wel een ding. Ik heb een stukje van men hart hier verloren, en ik weet zeker dat ik nog ga reizen en waarschijnlijk niet voor de rest van mijn leven in belgie blijven!

Slaapzacht x Sandrienos x

Hier zijn we weer

Beste trouwe fans,

Hoe gaat het met julie? Met ons is het nog steeds `dik in orde` :)  We kregen vorige week een weekje rust! Sinds gisteren zijn we aan een orientatieweek begonnen bij Friends International. Enorm interessant! We kregen eerst een rondleiding doorheen hun centrum. We zagen verschillende klassen, vooral voor de jongere kinderen. Maar we zagen ook vele praktijkklassen, zoals een kapsalonnetje voor de meisjes, eentje voor de jongens, een electriciteitsklas, een meubelmakerij-klas etc. Zeer goed georganiseerd! Deze organisatie doet aan 3 dingen; het geeft 1) educatie voor de kinderen zowel straatkinderen zonder ouders als straatkinderen met (welliswaar arme) ouders, ook slaapverblijf en eten indien nodig. 2) ze hebben teams die de straat optrekken, arme famillie`s bezoeken, hen onderstenen, informeren over hygiene, hun brood geven, .. 3) ze hebben teams die speciaal op zoek gaan naar straatkinderen, hen eten geven, spelletjes spelen met hen, hen iets bijleren over allerlei; een mobiele schooltje.

Na de middag mochten we met een team op de straat trekken. Ik bij een team en Sandrien bij een ander team. Wow.. Back to reallity!! Schrijnend gewoon.. Ik kan het niet verwoorden.. Ik zag naakte kindjes met allemaal zwarte plekjes over hun hele lichaam; een verschijnsel van aids. Ik zag jonge zwangere prostituees (die per keer 1.25 dollar verdienen) die besmet zijn met HIV. Later werkende kindjes, baby's, een jong gezin echt levend op straat, geen eten, vuile kleren,.. Echt niet prettig.. Sandrien had ook super erge dingen gezien en begreep het ook allemaal even niet.

's Avonds in mijn bed kon ik maar niet stoppen met aan deze mensen te denken. Ik kreeg een idee; Als we nu is ergens een rijstveld kopen met een stuk grond aan waar we allerlei hutjes op bouwen, kippen voorzien. Dan kunnen al de gezinnen die op straat leven samen in op die plaats wonen. Zo hebben ze eten en hebben ze vooral elkaar. Hun kinderen moeten meestal aan het werk, om geld te verdienen en daarmee eten te kopen. Als ze een rijstveld hebben en kippen, kunnen deze kinderen misschien naar school? Dit is een idee, misschien stom en te idealistisch maar.. we kunnen toch proberen? Ik denk toch dat ik het eens ga voorstellen aan deze organisatie. Wij hebben nochtans de middelen om dit te verwezenlijken. Dankzij jullie!

Normaal gezien moest ik nu weer op de straat trekken met mijn team, maar helaas verbrandde ik mijn been vanmorgen aan de pijp van hun moto. Geen lacherdje hoor! Maar mama, wees niet ongerust, ik heb het goed verzorgd. Gelukkig had de lieve mama van Sandrien haar een zalf meegegeven. Danku daarvoor! Ik vind het wel heel spijtg, want het is super interessant om deze dingen van dichtbij te mogen meemaken. Maar.. morgen is een nieuwe dag!

Ik heb ondertussen ook 'de blijde boodschap' ontvangen dat mijn mama en mijn zus !!ONGELOOFLIJK!! mij binnen 2 weekjes komen bezoeken! Jullie zouden dat allemaal moeten doen :) Het is hier ongelooflijk! Zoals ik al eerder zei; soms erg aangrijpend, soms super grappig! Ik hoop met mijn verhalen, foto's en filmopnames jullie even het gevoel te kunnen geven hier te zijn geweest.

Als er een iemand is die ik toch wel even in de bloemetjes wil zetten, is het onze papa wel! Die heeft me de kans gegeven om naar hier te komen, en ik zal het nooit vergeten! Dady Cool; dit is u beste investering ooit! :) Dank je wel!

Ook niet te vergeten; is onze school natuurlijk! Die met het idee kwam om aan internationalisering te doen. Dit is echt een prachtig initiatief om studenten te laten merken hoe het tekeer gaat in een 'andere' wereld. Dank jullie wel!

Voor de rest is het hier nog steeds super warm! Het spijt me van het weekje stilte, maar we halen het deze week nog wel terug in! Ik denk dat dit zowat de meest interessante week zal worden. Het lijkt me echt een prachige organisatie, dus als je iemand wil steunen; doe het bij Friends International! Ze hebben ongelooflijk veel kinderen en leiden ze echt op tot wat zij willen worden, volgen hen zelfs verder op wanneer ze aan het werk zijn!

Soms zou ik toch wel heel even terug in men stadje willen zijn.. Voor 1 dagje dan! Sandrien ook wel denk ik.. Dan eten we een lekker frietje met mayo en n sateetje! mmmm... Wij weten al wat we gaan doen als we de 12 mei aankomen hoor! :)

Zo.. nu zijn jullie terug een beetje op de hoogte.. Ik ga nog wat rusten met mijn been! Dat is tochwel iets dat je moet meemaken hier in Cambodja voor je vertrekt, het stikt hier van de mototaxi's en ik heb al velen met een pleister zien rondlopen. Misschien wel een vervanging van een tattoo :) Met herdenking aan Cambodja! Het is allemaal niet zo erg!

Dag lieve mensen! Tot binnenkort! Groetjes! xxxxxx

Een verjaardag om nooit te vergeten

 

Hallo Hallo

Als eerste, al Nen dikke mercie aan al de mensen die me een gelukkige verjaardag gewenst hebben en die hierbij weer een beetje aan me gedacht hebben. Dankje wel

Mijn verjaardag is er echt eentje geworden om nooit meer te vergeten. We hebben er maar onmiddelijke een verjaardagsweekend van gemaakt, aja wij gaan voor niet minder he (kvind weer geen uitroeptekens)

Vrijdag heb ik een heleboel vrienden uitgenodigd en hebben we bij ons thuis gezellig wat gelachen en gedronken. Ik heb super leuke cadeautjes gekregen van mensen die me eigenlijk nog maar een maandje kennen. Dit gaf me echt een warm gevoeltje. 

Hierna hebben we onze dansschoentjes aangetrokken en hupla de avond kon volledig van start gaan. May,een meisje dat we hebben leren kennen is samen met 'den DJ' van den avond, MAW werd elk schijfje naar mijn zinnetje gespeeld die avond. Het was gewoon geweldig, ze wist juist welke liedjes ik graag hoorde en had deze speciaal allemaal die avond laten spelen. Amai, ik was vertrokken zenne... Het was lang geleden dat ik nog zo gedanst had.  Tegen de vroege uurtjes zijn Anne-Marie en ik al lachend naar ons beddeke gewandeld. Wat een Avond. Maar het was nog niet gedaan...

Jawel Jawel,het is ons marieke weer gelukt om me in den zevenden hemel te brengen. Het is toch zo een schatje.Zaterdag werd ik om 12u uit men bed gezet, maar ik mocht de kamer nog niet uit... Eens ik de keuken binnen mocht lag er een bloem voor me op de grond met een eerste pakje 'een potje yochurt'. Ik snakte hier al zo lang naar, en ons madammeke had het voor me gevonden. Hierna volgde een tweede bloem met een pakje ' een kaartje met natuurlijk een van Marie haar beste rijmpjes ooit' die meid is echt niet te schatten. Vervolgens moest ik het trapje op voor de laatste bloem en haar pakje ' een gratis ontbijtje'. GEWELDIG

Tijdens het ontbijt verrastte ze me plots met een pakje van het thuisfront, ik kon men tranen niet meer bedwingen... dank u Mama,broertjes,zusje,tante,nokel,neefjes,bomma en bompa,en natuurlijk Patéke en Jonh, echt mercikes. Hierbij nog ne geweldige verjaardag toegewenst aan mijn bompaatje en broer Sam, want deze verjaren samen met mij. En niet te vergeten Joke en Mieke, ik werd echt nie goe toen da Marie me de cadeaukes van jullie gaf... MERCIKES

Ja, dit was wel even een moelijk moment. Na het ontbijtje zijn we naar Wat Phnom geweest, maar hier heeft Marie al wat van verteld op de blogse he,de geweldige ervaring met de aapjes en de olifant. Niet getreurd, het staat allemaal op film en foto, dus jullie zullen er ook nog een beetje van kunnen genieten.

Hierna nam ze me weer in alle stiekemheid mee naar... JAWEL, het massagesalon. Ik wist niet wat ik zag. Oh manneke man, dit was echt geweldig. De eerste 5 minuten deed het best wel pijn, maar nadien was het een en al genieten... Ik voelde me echt een wak lammetje achteraf. Echt geweldig.

En nee nee, het is nog niet gedaan... de tuk tuk pikte ons op en we reden naar.... The lakeside waar we naar de prachtige zonsondergang gingen kijken. ZOOOOOOOO MOOOOOi

Hierna hebben we wat toffe mensen mee naar ons thuis genomen om mee te komen genieten van ons verjaardagsdiner voor veel te veel personen. Het was niets als lachen die avond. En natuurlijk als toetje op de Taart, kwam ons meiske nog af met een chocoladetaart waar Happy Birthday Sandrien om geglazuurd was.... Is da nu nie schoon. Het kan toch nie beter. Ze had zelf vuurstokjes en kaarsjes en al,Ik was wel 87 jaar, maar da nemen we er maar bij. OLeee

 Zo, nu weten jullie een beetje hoe men verjaardag er aan toe gegaan is. Zoals je leest, eentje om nooit meet te vergeten....

Laatste week in het weeshuis

 

hallo!

Inderdaad.. de laatste week al! We proberen ze zo geweldig mogelijk te maken! Het gaat wel even moeilijk zijn op vrijdag om te beseffen dat het de laatste keer lesgeven aan hen is, maar we gaan hen nog bezoeken, vooral op zondag, dan trekken ze naar de provincies om kinderen daar te amusenteren en in te lichten over gezondheid etc. We hebben hier twee grote voetballers van Cambodja leren kennen die we op een zaterdag meenemen naar het weeshuis, dan kunnen de jongens met hen voetballen en handtekeningen uitwisselen.

Gisteren had ik een gesprek met een jongen van 17 uit het weeshuis. Ik dacht dit serieuze gesprek met hem te houden omdat hij me een slimme, verstandige, open en oudere jongen leek. Hij vertelde me dat hij nu twee jaar in het weeshuis was. (ik schrok me een bult want hij lijkt zeer goed opgeleid, kan engels,..) Voorheen woonde hij op de vuilnisbelt. Zijn ouders waren beiden gestorven aan HIV, hij woonde samen met zijn kleindere zussen bij zijn grootmoeder. Hij ging af en toe naar school, wanneer hij het kon betalen. Want, jawel, hij werkte elke dag op de vuilnisbelt. Hij moest plastic bijeenzoeken. Voor 1 kilo kreeg hij dan 1000 Riel, dat is 1/4 van een dollar. Onvoorstelbaar wat sommige kinderen moeten doorstaan! Dit heeft hij dus 15 jaar gedaan. Tot de directeur van het weeshuis ham aansprak met de vraag of hij wou studeren, of hij honer had,.. Natuurlijk wou hij dat! Uiteraard moest de directeur ook de toestemming van zijn grootmoeder hebben, en die kreeg hij. Gelukkig maar want vaak gebeurt het dat de ouders dit niet toestaan omdat er dan een deel van hun inkomsten verloren gaat. En nu is die jongen zowat de verstandigste uit het weeshuis, hij gaat naar school, kan super goed engels, bespeeld muziekinstrumenten. Potverdorie super knap! En zo gaat dat dus bij al deze kinderen! Maar de meesten worden op jongere leeftijd in het weeshuis gehaald.

Ik ben zo super blij hen enkele boeken, kledij, volleybalnetten, fietsen,.. te kunnen geven! Maar ik heb vooral super veel appreciatie voor de mensen die dit hebben kunnen realiseren! Want laat ons eerlijk zijn zoals wij allemaal bijna; ocharme, erg erg maar uiteindelijk doen we er niets aan. En dat is hetgene wat de directeur van dit weeshuis wel heeft gedaan! Die gaat van mij nog ne DIKKE cadeau krijgen! 

Vandaag zijn we ook het tweede deel van de organisatie gaan bezoeken 'CDCC'. Hier zitten 83 kinderen die van de vuilnisbelt komen. (in ons weeshuis 'CCH' zitten 37 kinderen). Ook hen hebben we gevraagd wat ze graag of nodig hebben. Ze vroegen ons vooral om boeken om les uit te geven, kledij, opslagdozen en bh'tjes voor de oudere meisjes. Ooh natuurlijk geven wij die mensen dat! Moet je weten dat ze altijd zo super vriendelijk zijn! De mevrouw die er zowat de leiding heeft omhelsde me echt met haar hoofd tegen men borst! De kinderen doen allemaal een typisch Cambodjaans dansje! We krijgen een rondleiding, alles wat we maar willen!

Zondag hadden we een afspraak met een dame die hier leerkracht is in een echte school. Een priveschool welliswaar. Daar kunnen enkel de rijke kinderen naartoe. Wat zij ons vertelde.. wow! Je moet geen echte leerkracht zijn om hier les te geven, je kan je cv zo vervalsen! Een Cambodjaanse leerkracht verdient 100 dollar in een maand, een blanke 600. (Als ik me de cijfers nog goed kan herinneren, maar het was een wereld van verschil) Het enige wat je hier moet zijn om geld te kunnen verdienen is 'blank'. Op deze school mogen leerkrachten niet streng zijn, altijd leuke lesjes geven want zijn de kinderen ontevreden, dan vertellen ze het tegen hun ouders, vaak een leugen en klagen de ouders bij de directeur. Met gevolg dat de leerkracht wordt ontslagen. Dit veroorzaakt dus echt geen goed schoolsysteem, een juf die enkel de kinderen voor het zeggen laat.. Niet zo best dus..

Even iets over mezelf; Ik heb Sandrien haar verjaardag redelijk doen slagen, ze zei me toch nog nooit iemand gekent die zoiets voor haar gedaan heeft.. Maar ik moest wel want er was hier niemand anders he! Maar die dag was ook wel een beetje mijn verjaardag hoor want ik heb alles kunnen meedoen! Zo heb ik, ongelooflijk! Maar het staat op camera! Kleine aapjes uit mijn hand laten eten, dat ze zelfs op mijn schoot sprongen! ON- GE- LOOFLIJK! Dit is iets nooit van mijn leven meer te vergeten! En ik ga daar zeker nog eens naartoe hoor! Ik heb ook mijn record meeste muggenbeten ooit verbroken denk ik! Volgens mij staan er 40 beten over heel mijn lichaam! En ik hoop er echt geen littekens aan over te houden!

Gisteren heb ik 2 Gelenaren tegengekomen die een pakje bijhadden voor me van mijn allerliefste Nick.. Ik was zo gelukkig! Maar daarna weer even minder gelukkig! Ik mis die zo hard en kan er echt niet bijzijn. Kheb zo'n prachtige jongen! Zo'n leuke 'schone famillie', zo'n leuke vrienden die mij een zalig afscheid hebben gegeven en brieven en mails sturen, zo'n leuke eigen famillie die mij op elk berichtje lieve en wijze woorden terugstuurd! Bedankt allemaal, ik kan er echt van genieten!

Moeten we dan nog iets kwijt.. Het is hier warm en super vermoeiend.. Nog steeds grappig, mooi, soms triest en lelijk. Maar nooit of te nooit zal je mij horen zeggen dat ik hier spijt van heb! Dit is echt tot nu toe de belevenis van mijn leven! Ik ben volop contacten aan het leggen met Afrikaanse mensen zodat ik ook eens tot daar kan reizen.. Wow dit is wat ik ga doen! Wie doet er mee? Of komen jullie naar de inzamelingsfeestjes? :)

Groetjes vanuit de andere kant van de wereld!!!!

xxxxxx Marie

Happy Birthday!

Hoi Hoi allemaal!

Moetsen jullie het niet weten                   OOFF                      Moesten jullie het zijn vergeten,

             SANDRIEN IS JARIG VANDAAG!!!

Het is zoals jullie hopen; Ik ga haar dag zo fijn mogelijk laten verlopen! Kheb vanalles in petto, maar soms mist ze jullie zo.. Dus misschien is dit wel de moment om te tonen wie je bent, wat ze voor u betekent, zodat ze goed wordt verwend!

In ieder geval; vandaag wordt een dikke feest, zoals hier nooit tevoren is geweest! Today wordt Sandrien een partybeest.

Tropische groetjes... xxx

Wat een weekend!

Goeienacht iedereen!

Hier is het nu 11:11, dat wil zeggen bij jullie 05:11. Raar hoor om hier over na te denken. Normaal gezien moeten we nu aan het lesgeven zijn maar de toektoek van het weeshuis is niet komen opdagen. Zo gaat het hier nu eenmaal.. alles relax, niets is gestructureerd. We stonden al klaar van 8uur en zijn nu toch al 3uurs verder dus ik dacht.. ik schrijf over het bizarre weekend. Na de middag gaan we een andere toektoek nemen naar het weeshuis en verdere aankopen doen. Zoals fietsen kopen, uniformen, boxen om de materialen die we de vorige keer aankochten in te bewaren, riemen, sleffers,..

Nu over ons weekend.. We hebben het genocide museum bezocht. Toen we aankwamen stapte er direct een man op ons af. Ik schrok! Hij was helemaal verbrand, had geen ogen meer. Ik heb hem onmiddelijk geld gegeven. Amai..

Toen we door de poort van het museum kwamen, voelde ik direct dat er een speciale sfeer hing. We moesten de mensen echt zelf vragen of we mss inkom moesten betalen want dat was echt niet duidelijk. Even wat geschiedenis; Op 17 april 1975 -nog niet lang geleden- trokken verschrikkelijke mensen (de Rode Khmer genoemd) de hoofdstad van Cambodja 'Phnom Penh' binnen. Hun leider was Pol Pot (een verschrikkelijk vieze man), hij was de premier van het land. Hij wou van Cambodja een landbouwstaat maken. Maar deed dit op een verschrikkelijke manier. Steden moesten verdwijnen, geld werd afgeschaft en iedereen moest boer worden. Mensen die intellectueel waren werden vermoord. Dit wil zeggen; dokters, leerkrachten, schoolgaande kinderen, ook mensen die een bril droegen of een vreemde taal spraken werden verdacht. Dom om zoiets te willen realiseren maar het is niet te geloven wat deze 'intellectuele' mensen is overkomen. Ze werden opgesloten in een school dat werd omgebouwd tot een gevangenis. Dit was het museum dat we hebben bezocht. Het waren 3 gebouwen, ik was er echt niet goed van dit bezocht te hebben. Je zag foto's van de mannen, vrouwen, kinderen die er hebben moeten sterven. Je kon verhalen lezen van hun famillie die beschreven hoe het is gebeurt, dat ze hen opeens nooit meer terug zagen.  Je zag hun cellen, super klein, 1.5 meter op 0.8 meter. Je zag de foltermaterialen, de foto's van de uitgehongerde of zwaar mishandelde mensen, kinderen. Woow.. Niet te geloven. Ik was zo kwaad toen ik dit zag. En dat is hetgene wat ik echt niet kan snappen; Waarom die mensen eerst zwaar mishandelen, ze speelden er echt mee om dan later te doden? Wat heeft het nut om hen eerst te mishandelen? Weet je, het waren geen mensen die iets misdaan hadden, ze waren enkel verstandig, deden hun best om te leren. In 1978 is er gelukkig een eind gekomen aan dit regime doordat er troepen uit Vietnam Cambodja binnendrongen om de Rode Khmer te verdrijven. De troepen zijn gevlucht, Pol Pot zelf lijkt gestorven te zijn aan zelfdoding. Dit is misschien 30 jaar geleden, er zijn nog steeds mensen die deze verschrikkelijke tijd hebben meegemaakt. En het ergste van al: er zijn nog steeds mensen die aan dit regime hebben meegewerkt en vrij rondlopen. Hier is nu een heel gedoe rond in het nieuws in Cambodja. Sommige mensen willen dat deze slechte mensen boeten voor wat ze gedaan hebben, sommige willen dat het stopt zodat ze het kunnen vergeten. Nja, het bezoek gaf ons eve stilte...

Maar dat was nog niet alles; zaterdag zijn we uit geweest. Er zijn hier 2 disco'tjes waar we steeds naartoe gaan. We beginnen meestal bij 'the riverhouse' en eindigen meestal in 'the hart of darkness'. Iedereen die we zien in the Riverhouse zegt ons niet graag naar the hart te gaan omdat daar zovele prostituees zijn. En oke, af en toe zie je wel een jong meisje met een oudere man maar dan weet je niet of ze misschien een koppel zijn of verliefd of.. (misschien wel omdat je er niet meer over wil nadenken, over wil weten). Maar er is goede muziek en we amuseren ons daar altijd. Maar deze zaterdag was de muziek niet zo geweldig en stonden we aan een andere kant, niet op de dansvloer, met een drankje in ons hand. Ik was eens een beetje aan het rondzien. Zag een vieze dikke man. Hij verveelde zich. Plots een meisje 'tik tik op zijn schouwder'. Hij draait zich om en zij doet alsof ze het niet was maar lachtte wel. Stonden daar 5 meisjes rond die man. Maar, geloof me, echt knappe meisjes, meisjes van 20-25jaar. Ik keek nog eens rond; een andere oude man met 4 meisjes rond hem, opeens besefte ik dat bijna al de meisjes die daar waren echte prostituees waren en dat al de oudere mannen die daar waren echte sextoeristen waren. WOOW! Oke, je leest erover, je hoort erover, maar in het echt... Ik was zo zo verschrikkelijk BOOS! Denken die mannen nu echt dat die meisjes hun aantrekkelijk vinden? Het deed mij zoveel pijn he, hoe kan zoiets nu? Hoe erg is het wel niet dat voor sommige meisjes dit de enige uitweg is om geld te verdienen? Dat hadden wij kunnen zijn!

Dus ik voelde me niet goed, wou even naar buiten. Ik stap buiten, eerst een hele troep mannen die pleas zitten te vragen om hem als taxichauffeur te nemen; ik moest helemaal geen taxi hebben, dan stap ik verder; komt er een klein jongetje vragen om geld, om eten; ik gaf hem een dollar. Komt er een mama met haar kind in haar arm vragen om geld, komt er een ander klein mager kindje vragen om hulp. Ik kon het echt niet meer aan. Hoe kan zoiets? En dan zie je van die grote bakken Lexussen rondrijden. Zo niet eerlijk! Kheb even een schok gekregen, sandrien ook. Vanaf nu gaan we eens zo veel onze energie steken in het helpen van arme mensen.

Soms moet ik ook denken dat wat we hier zien, niet het juiste beeld is van Cambodja. We zitten in de hoofdstad, het lijkt hier nog redelijk draagbaar. Ik denk dat we dringend eens een kijk moeten gaan nemen in de provincies. Daar zullen we pas ogen open trekken..

I.v.m. het bijeengezamelde geld.. Om dit hier bij te hebben is echt een fortuin!!! Om met dit geld enkel schoolmateriaal te kopen voor de 3 organisaties waarin we gaan deelnemen hebben we echt veel te veel geld. We hebben besproken met de tweede organisatie om een kleine bibliotheek te bouwen voor hun school. Maar dan nog zullen we nog veel overhebben. We dachten er dus ook aan om op zoek te gaan naar andere organisaties, naar scholen die het niet zo breed hebben. En een leuk idee vind ik; om een of twee kindjes te adopteren. Neenee mama en Nick; niet om mee naar huis te nemen, maar om vanuit Belgie elke maand een bepaald bedrag te storten om bv naar school te kunnen. maar uiteraard, via een betrouwbare organisatie. Wat vinden jullie daarvan? Dan is dat zowat het kind van al de mensen die hebben bijgelegt aan onze inzameling.. Uiteraard gaan we er eerst voor zorgen om nu zoveel mogelijk nuttigs met onze centen te doen.

Zo, de eerste maand is al bijna voorbij. En wij willen nog steeds niet naar huis! We hebben het hier dus goed. Soms moeilijk om deze mensen te zien maar weer een  opluchting te weten dat we er tochwel enkele van hen aan het helpen zijn. Het is misschien deze keer niet zo'n prettig nieuwtje maar dit is nu eenmaal duperspijtig de realiteit. Bedankt voor al jullie steun, zowel de morele als de financiele. Je ziet; het levert echt goud op! Tot de volgende keer.

Derde week in Cambodja

Hallo!

Hier zijn we weer.. Het spijt ons dat het even geduurd heeft maar we zitten ondertussen volledig in het werk. We moeten niet enkel les geven, we zijn ook begonnen met het aankopen van schoolmaterialen, moeten verslagen maken van onze lessen en daar boven op nog een eindwerk schrijven.. Jawel!!

Ik, (Marie) heb ook al mijn eerste kwaaltjes gekregen, was 3 dagen ziek, even aanpassen aan het eten en hygiene hier denk ik. Gelukkig was ik hier op voorzien met mijn super uitgebreid medicatiekoffertje. Het is dus al veel beter!

Gisteren zijn we naar een markt gegaan waar ze eigenlijk vanalles verkopen, maar we gingen speciaal voor de educatieve materialen. We hebben de directeur van het weeshuis vertelt over onze inzameling en vroegen hem aan wat we het het beste zouden spenderen. Hij stelde ons voor om engelse boeken te kopen, opslagdozen, knutselmaterialen, twee fietsen voor de kinderen om naar school te rijden, uniformen van de scholen voor de kinderen, inkt, enz. Hij vertelde ons dat hij er aan dacht om ergens een rijstveld te kopen om zo eigen rijst te hebben, de kinderen werk aan te bieden en deze rijst te kunnen verkopen. Misschien kunnen we daar ook een deel aan bijdragen. Als we hem zien bij de kinderen merk je echt dat het iemand met een super goed hard is. Hij lijkt de papa van al de kinderen te zijn.

Maar dus, we gingen naar de markt met twee oudere meisjes uit het weeshuis en de dame die er het eten klaarmaakt. Een heeele opdracht! De meisjes gingen mee om te vertalen en om de verkopers te tonen dat het voor hen was, zodat ze niet te veel vragen voor hun materialen. (want dat doen ze altijd bij buitenlanders) Als we een leuk materiaal zagen moesten de meisjes vragen hoeveel het koste, vertalen naar ons, afbieden, vertalen naar ons, betalen, omrekenen,... Dit echt voor elk materiaal we kochten, bij elke nieuwe kraampje waar we iets leuks zagen. Maar het heeft zijn nut gehad!

We kochten (tot nu toe) plakband, latten, inkt, stiften, wasco's, kleurpotloden, verfborstels, verf, scharen, prits, een wereldkaart, een puzzel van de landkaart van Cambodja, blokjes van letters en cijfers waarmee de kleinsten kunnen spelen, Een hele reeks Engelse boeken die ze ook in hun school gebruiken. Van graad 1 tot graad 4. Van elke graad 10 boeken zodat de studenten elk (of per twee) uit een boek kunnen meewerken. Eerst had enkel de leraar dit en schreven ze alles in hun schriftje. Een SUPER goede koop dus! Ook kochten we een boek om wiskunde te geven aan de kinderen, omdat ze ons nu ook vragen hen wiskunde te leren. We zullen dus vanaf nu (met plezier) een uurtje langer werken!

Misschien gaan we morgen eens kijken om uniformen en fietsen te kopen. We dachten ook om hen gewone kledij te kopen want die zijn meestal erg vuil, gescheurd, uitgedragen. Misschien is voor sommigen kledij kopen een kleinigheid maar ik denk dat het leuker is voor de kinderen om er ook goed uit te zien. Ze kopen meestal met Kerstmis tweedehandskledij voor de kinderen. Dus dit is toch een goed idee denk ik he?

Even over ons; Ons Marieke heeft al een kleureke gekregen! Sandrien haar krollenbol wordt met de dag volumieuzer. Manneke Wat een tropisch klimaatje! We hebben een super gezellig restaurantje gevonden waar we op kussens moeten gaan zitten aan een laag tafeltje, super lekker en vooral goedkoop eten (=rijst). Hier zouden we jullie allemaal eens willen uitnodigen!

Ooh.. jullie zouden het hier eens moeten zien!! Ik zou dit zooo graag eens delen met jullie! Jullie weten niet wat dit hier is! We gaan proberen om de camera van Sandrien's papa te bemachtigen en een filmopname maken en dit doorsturen naar jullie. Als jullie dan even voor de chauffage gaan zitten en een beachdreuntje opzetten zijn jullie hier misschien ook even geweest!

Genoeg nu, hopelijk zijn jullie nog 3 daagjes zoet met dit lange bericht! Zeer veel liefs en super dikke groetjes van Anne-Marie en Sandrien xxxxxxxxxxxxxxxxxxx DOEI xxx

 

 

PS

 

Onder lees verder staan nog enkele fotokes

fotokes

  Het bezoekje aan het stort van Phnom Penh gaf ons pakkende beelden. het stort s werlekijk enorm groot. Er wonen verschillende gezinnen met hun kinderen. inderen lopen daar poedelnaakt rond op zoek naar alles wat enige waarde kon hebben. Voot 1 kilo plastiek krijgen ze 15 cent... CCh haalt de kinderen hier weg en probeert ehn een betere toekomst te geven in het weeshuis. de kinderen die nog steeds ouders hebben, gaan deze regelmatig bezoeken.

 Ik samen met enkele kinderen uit het weeshuis!

Lees verder...

informatie over het weeshuis

Hoi Hoi!

De lessen zitten er op, sandrien is een siesta'tje aan het doen en het is toch te warm om buiten te zitten + om op al jullie vragen te antwoorden zal ik eens een beetje meer duidelijkheid geven over het weeshuis waarin we terecht gekomen zijn.

Het is een open stenen gebouw met tafels en plastic stoelen. Ze hebben al wel redelijk vele materialen zoals boeken en foto's en prenten. In dit gebouw zijn ook kamers voor de meisjes. Ze slapen op houten stapelbedden (een beetje zoals bij ons) maar gebruiken wel een matje ipv een matras. Ze hebben nog een tweede gebouw dat bedoeld is voor de jongens om te slapen. Daar staan ook naaimachines zodat de kinderen leren naaien. In het hoofdgebouw (bij de meisjes) gaat iedereen naar school. Tot nu toe kregen ze engelse les en Khmerse les (dat is hun taal) van een Cambodjaanse leerkracht. Ze krijgen kunst van twee andere vrijwilligers. En Engelse les van een andere vrijwilligster. Maar de kinderen zijn opgesplitst in 3 groepen. De jongste, de middelste en de oudste. Het is heel belangrijk hier in Cambodja om Engels te praten, als je dit niet kan is het nog moeilijker om aan werk te geraken. De meeste kinderen kunnen hier dus twee talen, wat bij ons niet zo is. 's middags krijgen ze allemaal rijst en groenten en vis of kip met soep.

De kinderen die in dit weeshuis zitten hebben geen ouders meer of ouders die niet voor hen kunnen zorgen. Ze worden opgepikt op de straat. Echt knap werk dat de mensen hier doen. Er zijn vele sponsors voor dit weeshuis + door het leren naaien kunnen ze vanalles verkopen. Zo kan je bij hen sloefjes kopen (heeft Sandrien vandaag gedaan) en tasjes en portefeuilles,.. Door het geld dat ze hiermee verdienen en ze krijgen van sponsors kunnen ze naar de echte school buiten het weeshuis. Een groep kinderen gaat naar de echte school in de voormiddag, de andere groep gaat in de namiddag. Als ze niet op de echte school zijn, komen ze dus naar de school in het weeshuis. (Amai.. Is dat een beetje duidelijk?)

Vandaag hebben we er direct moeten invliegen want er was een vrijwilligster ziek. Het was de bedoeling dat we eerst zouden observeren bij haar hoe zij engels gaf en hoever de kinderen hier al in stonden. Maar nu moesten we het zelf maar even uitproberen en zelf ondervinden. Sandrien leerde engels aan de jongste kinderen en ik aan de middelste.

Ze zaten samen aan een tafel op stoelen, hadden ieder hun schrijfboekje en ik had een wit bord waar ik met een stift op moest schrijven. Ik begon met op het bord te schrijven: 'Hello, My name is.. I am.. years old. I am from.. And I like..' Al de kinderen moesten hun even voorstellen. Later schreven ze het op in hun boekje. Sommigen vroegen me hoe je vb lion of swimming of Cambodia schrijft. Ze leerden dus al een beetje. Toen ben ik begonnen met de getallen. Omdat ze hun leeftijd moesten invullen. Echt pure improvisatie :) maar het is goed gegaan. Ze zijn wel een beetje roemoerig maar ook stil als ik het hen vraag. Het was de eerste keer dat ik op deze manier les gaf en aan oudere kinderen. Maar het was fijn.

Toen heb ik de oudste kinderen leren blokfluit spelen. Ooh dat willen ze allemaal zo graag leren! Ik begon met hen de noten te leren. Toen legde ik hen uit hoe je een blokfluit vastneemt, hoe je er op blaast en dat je al de gaatjes goed dicht moet houden. Daarna vertelde ik hen hoe je de noten do, re, mi, fa, sol op een blokfluit speelt. Ook liet ik hen het bordschema overnemen in hun schriftje. Ik ga zo dadelijk op zoek in een winkel naar boekjes waar de notenbalken al in getekend zijn zodat ze deze niet altijd moeten overtekenen. Ze waren zo super gemotiveerd om dit te leren en het lukte hen vrij goed. De hele dag hebben ze op hun fluit verder gespeeld. Natuurlijk willen de middelste kinderen dit nu ook leren. Dat zou Sandrien morgen doen.

In de namiddag hebben we met al de kinderen samen geknutseld. Sandrien had een super leuk idee gisteren. Iets met koffiefilters, water, stiften, tandenstokers en draad. Dus tante Marijke; u stiften zijn al goed van pas gekomen!! We knipten de koffiefilter in de vorm van een vlinder, kleurden het onderste strookje in 2verschillende kleuren, stopten dat onderste strookje in water en zo vloeide de inkt verder over de koffiefilter zodat de twee kleuren samenkwamen. Ik weet niet of dit ook wel zo duidelijk is maar het belangrijkste is; Ze vonden het geweldig! Magie! En het beste van al; ze verzonnen zelf verdere versiering; sommigen maakte er voelsprieten aan, anderen deden stift op de vleugels. Zeer zeer creatieve kinderen!! Echt prachtig om te zien! Nu zijn ze aan het drogen, morgen hangen we er een draadje aan.

Op woensdag en donderdag zullen we een extra uurtje doen om groepsactiviteiten te doen. Zo leren de kinderen om te gaan met elkaar, wordt hun band verbeterd. Hierbij zullen we vele spelen baseren op de therapie van Veronica Sherborne. Maar eigenlijk hebben de meeste kinderen al een goede band met elkaar. De grootse zorgen voor de kleinste. Nog iets leuk om te weten; ik denk dat het kleinste kind 4 is en het grootste 17. Op zaterdag of zondag gaan ze uit het weeshuis en doen ze iets fijn.

Zo.. Hopelijk hebben jullie al een beter zicht nu over waar we aan het werk zijn en hoe we aan het werk zijn. Vanaf morgen zullen we 2 uren per dag Engelse les geven (op aanvraag van de Cambodjaanse leerkracht die Engels geeft) Want hij vindt het super belangrijk dat de kinderen Engels leren met onze methode. Sewwens zullen we onze creativiteit nog eens moeten gebruiken om de les van morgen op te stellen.

Ik vond het echt al super fijn, Sandrien ook! 's Morgens komt de toektoek van het weeshuis ons oppikken en 's avonds zet hij ons weer af. Het is een 30 minuutjes onderweg maar dat is echt niet erg want het is prachtig hier. En zaaaalig in de hitte want dan zitten we in de wind en in de schaduw (er is een afdakje op)

En mama: Een toektoek is een brommertje met een karretje achter, we hebben nooit veel bij als we op stap zijn. En zijn super voorzichtig met dat. Don't worry :)

Ik denk dat ik nu wel bijna alles gezegd heb.. Als er nog vragen moesten zijn :) Ik ga nog een beetje genieten van buiten. Ik dacht aan kaartjes kopen, misschien voor degene die er eentje willen ontvangen de adressen op te schrijven hier? Kijken voor een muziekboekje, we wilden misschien eens gaan kijken naar ''the lake'' = een meer. Het moet er prachtig zijn. Maar om half 7 hebben we al ''a dinner'' met al de vrijwilligers die hier in verschillende organisaties zijn. Ik kijk er al naar uit! Je ziet, weer niks als goeds ;) Jieha!

Het enige spijtige is dat ik, wij, overal gebeten worden door die STOMME muggen en tot nu toe nog niet echt een muskietennet nodig hadden maar ik ben toch aan het overwegen om vannacht een 'euforreke' te doen. Zodat ze me niet meer hebben liggen! We hebben een huisdiertje bij in de kamer; een super dikke kakkerlak die veel te rap gaat voor mijn schoen. Misschien komt die gekko daar ergens toch van pas! haha, maar ca vas. Misschien is daar mijn muskietennet ookwel goed voor. Kga hem toch ophangen dus.

Oke, grote nuttige informatie, kleine minder nuttige informatie.. U vindt het allemaal HIER op onze blogse. Blijven reageren dus :) 't Is echt super! Veel liefs en dikke groeten van Marie en Sandrien xxxxxxxx Doooeeeiii xxxxxxxxxx

nog enkele fotokes

 de gekko

 een sloppewijk

 papa Kamina en toffe vrienden

 

Enkele fotokes

   De eerste foto is ons badkamertje, de tweede is de olifant die over de straat loopt, de derde foto is een kraampje dat mango's verkoopt, dan zie je een foto van het gekke verkeer, Marie met een kind uit het weeshuis, een toektoek jawel zo ziet die eruit! En een brommer die autobanden vervoerd. Zoveel geks hier :) Maar nu is het ons gelukt en zullen we er meerdere plaatsen. Joepie!